Зоркі на кусце

Ціха ночка ішла па зямлі,
на руках сваіх несла зоры,
і ляцелі калі-нікалі
яны ў цёмную ночы прастору.

Каля дома майго — язмін,
ён ласкавы, як цёплае лета.
Апускаліся тут яны
мірыядамі зорачак-кветак.

I вось — раніца ўжо на зямлі,
адышлі разам з ночкаю зоры.
Не ляцяць ужо больш яны
ў крышталёвую ранка прастору.

Толькі цуд — на кусце зорак шмат.
Пах духмяны. I пчолкі запелі.
Кветкі нам падарыў зарапад,
каб мы радасць глядзець на іх мелі.

Вольга Савуціна

Друзья

Хотите дружить? Пишите в обратную связь

Последние комментарии

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователя и 0 гостя.

Каталоги

 
Rating All.BY