Ручай

Паміж вярбы,
                       караг,
                                 асок
Плыве спакойны ручаёк.
Глядзіш,
              а далей паміж лоз,
Што ўюн,
                 пятляючы,
                                  папоўз...
I вось прарваўся
                            на пясок,
I ўжо,
         як срэбны ланцужок,
Разгаманіўся,
                      і зайграў,
I распісаў тканіны траў.
А далей бор,
                     палі ў жытах, —
Прыгожы ў ручаінкі шлях!
Бывае —
                ля запруд якіх
Як бы прыпыніцца
                               на міг,
Але пасля
                 цяжкіх размоў,
Прабіўшыся,
                     бяжыць ізноў,
Слоў рассыпаючы крышталь,
Бясконца ўдаль,
                           бясконца ўдаль...
Яму —
Не ў звычаі спакой,
Ён стане
              поўнаю ракой, 
Яму —
            турбіны пакруціць,
Да мора сіняга
                         даплыць.
Да скал
             грудзямі прыпадаць,
У штормы
                 караблі гайдаць...
А я люблю
                  лясны свой край,
Дзе срэбрам коціцца ручай,
I цешуся заўсёды тым,
Што рос адмалку
                            разам з ім!

Пятрусь Броўка

Друзья

Хотите дружить? Пишите в обратную связь

Последние комментарии

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователя и 1 гость.

Каталоги

 
Rating All.BY

История поиска

-