Ручай

Паміж вярбы,
караг,
асок
Плыве спакойны ручаёк.
Глядзіш,
а далей паміж лоз,
Што ўюн,
пятляючы,
папоўз...
I вось прарваўся
на пясок,
I ўжо,
як срэбны ланцужок,
Разгаманіўся,
і зайграў,
I распісаў тканіны траў.
А далей бор,
палі ў жытах, —
Прыгожы ў ручаінкі шлях!
Бывае —
ля запруд якіх
Як бы прыпыніцца
на міг,
Але пасля
цяжкіх размоў,
Прабіўшыся,
бяжыць ізноў,
Слоў рассыпаючы крышталь,
Бясконца ўдаль,
бясконца ўдаль...
Яму —
Не ў звычаі спакой,
Ён стане
поўнаю ракой,
Яму —
турбіны пакруціць,
Да мора сіняга
даплыць.
Да скал
грудзямі прыпадаць,
У штормы
караблі гайдаць...
А я люблю
лясны свой край,
Дзе срэбрам коціцца ручай,
I цешуся заўсёды тым,
Што рос адмалку
разам з ім!

Пятрусь Броўка

Друзья

Хотите дружить? Пишите в обратную связь

Последние комментарии

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователя и 2 гостя.

Каталоги

 
Rating All.BY

История поиска

-