Крывёю срэбнай маладзік брыняе...

Крывёю срэбнай маладзік брыняе,
расце і спеліцца, каб ветахам сканаць.
Хто ён такі, навошта ён — не знае,
не дадзена яму таго спазнаць.

I, непрытомны, сярод цьмы блукае —
шукае, каб дзе назаўжды спачыць...
Страчае зоры зрэдзь, і іх куляе
адчайна ў чэрава сляпой начы.

Янка Лайкоў

Друзья

Хотите дружить? Пишите в обратную связь

Последние комментарии

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователя и 2 гостя.

Каталоги

 
Rating All.BY

История поиска

-